In het internetcafé in Lalibella waar ik een lange post met veel foto’s plaatste en dus wel even bezig was, maakte ik een kort praatje met Bekire, die daar werkte. Hij, een jonge en aardige kerel, vroeg om mijn e-mail-adres en ik gaf hem dat. Hij stuurde mij een mailtje, toen ik thuis was schreef ik er eentje terug, en inmiddels hebben we een reguliere correspondentie over het weer, de regentijd, de oogst van zijn ouders en sport. Dat is typisch Ethiopisch hartverwarmend:

To my Dearest, Louise
Hope this letter finds you in a best of health. I see it is too long since you heard from me. I want to say apologies this is because I have been country side to assist my parents to plow. I canʼt say any thing about my feeling when receiving your last message. <…> My joys grew beyond measure and wish the best for all of the rest. Always remember nothing except hearing from you could ever have made me happier. Please let me hear at the earliest so that I can feel this delight again.Pass my warmest greeting for your family as well as your best friends.
Yours affectionately,

Ik ben nog steeds op zoek naar het Ethiopische nummer waar ik al eerder over schreef: het vrolijke nummer met ‘Ethiopia’ in het refrein dat we in februari talloze malen hoorden. Ik vroeg Bekire of hij misschien wist welk nummer het was – misschien kon hij een MP3-file mailen? Maar dat bleek lastig. In plaats daarvan stuurde hij  maar liefst 2 CD’s, door ze mee te geven aan Nederlandse toeristen die ze hier op de post deden of bij ons bezorgden.

Het was nog een toer om ze af te luisteren, de tweede heb ik nog niet helemaal gehoord zelfs. Want het is een gek soort muziekbestanden: .dat-files, en die doen het alleen maar op Henks DVD-speler op zolder. En het piept en kraakt wat allemaal, maar het is wel echt Ethiopië: zodra ik de muziek hoor, ben ik weer dáár, ook al zat ‘het’ nummer er tot nu toe nog niet bij.

Inmiddels is me duidelijk geworden dat Bekire graag verder wil studeren, maar er het geld niet voor heeft. Ik zin op een manier om hem te helpen. Dat zou ook voor mij interessant kunnen zijn, want ik wil ooit nog eens terug naar Ethiopië, maar dan niet als toerist. Als ik iets over het land geleerd heb, is het wel hoe belangrijk het er is om contacten te hebben. Anders krijg je niets gedaan. Bekire zou zo’n contact voor me kunnen zijn. Is dat nu al, eigenlijk.

Wordt vervolgd, dus.