Vanwege de dramatische migratie van weblog.nl is dit alles wat er op dit moment is: de teksten staan er, maar alles onder elkaar (zonder categorieën – ze stonden op land en tijd geordend), geen foto’s, reclame die wij niet willen, een snoeilelijke lay-out en de reacties staan bij de verkeerde posts. Daarvoor allemaal onze excuses.

Er was sinds augustus eerst helemaal niks, dus het is alweer heel wat dat er iets te lezen is en we hier kunnen melden hoe het zit. We hopen op betere tijden.

Wel gewoon online is de site over het boek over die reis, Afzien voor Beginners.

En tot slot: hoe het de afgelopen maanden bij weblog.nl is gegaan met die mislukte migratie, is schandalig.

Henk & Louise

PS (edit 11 november) zie ook: http://webwereld.nl/analyse/108427/web-log-nl-verwijt-typepad-misgelopen-migratie.html

Dit is voorlopig alles, en daar kunnen wij ook niks aan doen is a post from Fietsen in Afrika.

Dit zijn mijn aanraders, met hun websites voor meer informatie en een abonnement:

•  IS (en is nog gratis ook, bovendien vrijwel integraal op de website te lezen)
•  Onze Wereld
•  ZAM Magazine.

Lees ze!

Tijdschriften is a post from Fietsen in Afrika.

Mijn radio-interview van Tweede Kerstdag (zie hieronder) is inmiddels weg van de RKK-site, dus heb ik het zelf maar hier neergezet.

Voor wie het nog wil horen is a post from Fietsen in Afrika.

Ik vind het zelf erg leuk geworden!

Meer mens op 2e kerstdag is a post from Fietsen in Afrika.

Het interview duurde bijna twee uur, en dat moet inmiddels zijn teruggebracht tot zeven minuten voor op de radio zondag, ik ben zelf ook erg benieuwd naar hoe dat is geworden. Voor wie het leuk vindt om te luisteren: dat kan dan live of via internet, en later via de website als podcast. De website met de aankondiging is nu al leuk om te zien (met foto van mij!): http://www.katholieknederland.nl/katholieknederland_radio/detail_objectID721689.html

En oja – 'Do they know it's Christmas' heb ik deze week al zeker vier keer op allerlei gekke plekken gehoord – het lijkt soms wel alsof dat nummer me achtervolgt. Zeker als er sneeuw ligt, en ik mooie sneeuwfoto's mail naar Bekire in Ethiopië ('And there won't be snow in Africa this Christmas time'). Op dit weblog schreef ik drie jaar geleden al wat dat nummer voor me betekent.

(edit op 27 december)

Op 2e kerstdag op de radio is a post from Fietsen in Afrika.

Ik vind het erg goed geschreven, in een prachtige stijl, met goed gedoseerde humor. Van Reybrouck gebruikt persoonlijke verhalen van mensen met wie we niet alleen meekijken, maar ook mee gaan leven, en zo wordt de geschiedenis persoonlijk en meeslepend. Maar hij schuwt ook de afstandelijkere, analytische beschouwing niet, waardoor het boek ook leerzaam is en aanzet tot denken. Geen lichte kost, geen heel happy beeld van Afrika, maar wel een empathisch en begripvol beeld.

Inhoudelijk is het een visie op de positie van Afrika ten opzichte van de westerse wereld die mij niet onbekend is, maar die ik voor mijn gevoel wel op eigen houtje heb moeten construeren, in de jaren voordat ik naar Afrika ging - bevechten bijna. Daarom dacht ik bij het lezen van dit boek wel eens: had iemand het me maar eerder zo uitgelegd.  Het gaat dan vooral om de vraag waarom het in zo'n land als Congo zo'n zootje is – is dat de 'schuld' van het westen, met z'n slavernij, kolonialisme (in Congo zeer bruut), grondstoffenjacht en andere uitbuiterij? Of is het de 'schuld' van de Afrikanen, wiens cultuur of andere eigenschappen het onmogelijk maakt om een welvarende democratie op te bouwen? Het eerste antwoord hoor je vaak in Afrika; het tweede in het westen ('stammenoorlogen'). Het  is natuurlijk veel complexer, al neigt Van Reybrouck wel naar het eerste.

Extra aantrekkelijk is dat het boek de geschiedenis betreft tot en met 2009, en dus ook de allernieuwste ontwikkelingen meeneemt.  De laatste hoofdstukken vond ik daarom inhoudelijk super-interessant: over de opkomst van China als meest dominante andere land in Afrika, en over de rol van de grote bedrijven die in het 'gat' zijn gesprongen dat de 'failed state' heeft achtergelaten.

Dus: een aanrader voor iedereen die graag een goed en bijzonder non-fictie-boek leest, en zeker als je geïntereseerd bent in Afrika!

Een niet zo originele boekentip: Congo is a post from Fietsen in Afrika.

Ter vergelijking: ons kostte het 4 maanden, met ondersteuning voor eten, drinken, kampeerplekken en dergelijk, en zonder dat we onze eigen bagage mee moesten nemen. Dat je dat in je eentje in 80 dagen kunt (en wilt) is voor mij onvoorstelbaar.

Voor wie de uitzending heeft gemist, hier is-ie. Onder het motto: kijk en huiver, of: het kan altijd gekker.

Wereldrecord op ‘onze’ route is a post from Fietsen in Afrika.

‘Ik durf er een stevig paar pinten op te verwedden dat u na een halve of hele marathon of de beklimming van de Mont Ventoux de volgende vraag krijgt: "En, in welke tijd hebt u dat gedaan?" Zelden zal iemand in een eerste reactie peilen naar uw subjectieve beleving met een vraag waarop u zou kunnen antwoorden: "Genoten, mens, genoten dat ik heb! Seks is het niet, maar het lijkt er verdorie toch goed op." Ziet u al het podium waarop de grootste genieters bekroond worden?'

Ik heb het boek de afgelopen dagen in sneltreinvaart gelezen, vandaar dat ik het nu alvast met stip kan aanraden. Ik ga het nog een keer rustiger lezen en dan kom ik er uitgebreider op terug.

En oja: Afzien voor beginners komt erin voor. Ben ik blij mee en trots op. De term ´levenskunst´ kende ik nog niet toen ik het schreef, maar het boek gaat er wel degelijk over.

Aanrader: Sport als levenskunst is a post from Fietsen in Afrika.

 
Volg je hart. 12.000 kilometer door Zuid-Amerika is een boek dat ik wel móest lezen. Ik ken schrijver Dirk van Asselt sinds kort, en dat is niet toevallig: de fietsreis door Zuid-Amerika waar Volg je hart over gaat, is ook van de Tour d’Afrique-organisatie; de reis die Dirk in 2009 maakte is een soort Tour d’Afrique, maar dan op een ander continent. Oftwel: er is bij mijn weten geen boek zo nauw verwant aan mijn Afzien voor Beginners als dit Volg je hart. Vandaar.

En ik heb het non-stop uitgelezen. Steeds aan het vergelijken: wat is er tijdens de ‘Vuelta Sudamericana’ hetzelfde als bij de Tour d’Afrique, wat is er anders? Hetzelfde is dat het een lange, zware fiets-groepsreis is, deels over onverharde wegen, en door een mooi en interessant, maar zeker niet alleen maar leuk en makkelijk continent. Zwaarder dan de Tour d'Afrique vanwege de vele hoogtemeters en ook door veel slecht weer met regen en tegenwind. Lichter omdat de voorzieningen beter zijn: bushcamps zijn een uitzondering, veel vaker zijn er campings en zelfs hotels. Zwaarder omdat dit een experiment was: het was in 2009 de eerste keer dat deze route op het programma stond. Lichter omdat de groep klein en overzichtelijk was. 
Hetzelfde zijn ook mensen: dezelfde ‘grote baas’ Henri van de TdA, drie bekende stafleden, hier bij hun echte naam genoemd en soms in een net iets andere rol en ongetwijfeld in een makkelijkere positie dan tijdens onze reis. Randy die (op p. 183/184) de groep weet te inspireren met een halverwege-speech… dat kan dus toch? Bij ons kreeg hij dat niet voor elkaar. En daarbij een groep met z'n plussen en z'n minnen, al gaat Volg je hart daar niet heel diep op in.
Anders en voor mij een beetje een schok is dat er af en toe stukjes in het programma zaten waarbij het de bedoeling was dat iedereen een eindje met de truck zou reizen. Waar EFI bij de Tour d’Afrique betekent dat je letterlijk elke inch tussen Caïro en Kaapstad hebt gefietst, betekent dat bij de 'Sud Vuelta' dat je alle inches die op het programma stonden hebt gefietst. Maar dan heb je dus ook op de truck gezeten, want dat ‘moet’ soms, of kan niet anders.

Ik lees dus met veel vergelijking en herkenning, en een enkele keer ook wat nieuws. Interessant vind ik de gedachte dat de landschappen ’s ochtends op hun mooist zijn, en het erop lijkt dat in de middag de zwaarte van de fietsdag en het aftellen naar het kamp het genieten van de omgeving in de weg staan. Ik had dat zelf niet zo in de gaten, maar ik denk wel dat het klopt. Mijn twee meest indringende landschapservaringen, één in Ethiopië en één in Namibië, waren ’s ochtends vroeg, heel kort na vertrek. En ik kan me ook wel herinneren dat ik soms ’s middags alleen maar aan het verlangen was naar de finish-vlag.

Overeenkomst is ook dat de reis zowel Dirk als mij heeft geïnspireerd tot reflectie op onszelf, anderen en het leven. Het boek gaat daarover, en daarmee is het, net als Afzien voor beginners, een ‘ander’ fiets- of reisboek. Zoals ik in de inleiding van Afzien voor beginners schrijf, viel mij op aan de meeste fiets-reisboeken dat ze gaan over hoe lang het was en hoe ver en wat voor gekke dingen je onderweg ziet, maar weinig over wat de fietser drijft of hoe hij/zij zich ontwikkelt, laat staan over het waarom van zo’n zware tocht. In Volg je hart gaat het daar wel over, en daar ben ik blij mee – zo zou er vaker geschreven moeten worden.

Maar zoals vaker heeft zo’n sterk punt ook een keerzijde: wat mij betreft is Volg je hart wat navelstaarderig. Deels is dat denk ik een schrijfprobleem. Sommige passages zijn te belerend, zoals de negen pagina’s die uit een chakra-leerboek lijken te komen (p. 113-122), of het kader met het advies (aan de lezer?) om je meer te bezinnen (p. 309). Soms is er te veel ‘tell’ en te weinig ‘show’ (‘Ik fiets met al mijn zintuigen op scherp. Ik ruik, zie, hoor en voel alles en dan ook nog heel intens en in elke vezel’, p. 91/92)). Binnen de chronologie is de structuur 'van alles en nog wat’, en ten slotte wemelt het boek van de spel-, interpunctie- en andere kleine fouten. Alles bij elkaar maakt dat de tekst schrijvergericht is, in plaats van lezergericht, en dat geeft de navelstaarderige indruk. Gelukkig leest het wel vlot.

Daarnaast is de ‘volg je hart’-boodschap, die in het boek belicht en uitgewerkt wordt, mij wat te eenzijdig. Een passage in het boek maakt helder wat mijn bezwaar is, en ik vind het dan ook de interessantste passage van het hele boek, op p. 150/151. Van Asselt droomt een keer over hoe een schone dame hem in verleiding brengt. Als hij op dat moment echt zijn hart zou volgen, zou hij overspel plegen: hij heeft thuis een vriendin. Dus houdt hij in zijn droom zijn hoofd erbij, en blijft zijn vriendin trouw. Dat laat zien dat alleen je hart volgen net zo eenzijdig is als alleen je hoofd volgen; de kunst is om de twee kapiteins op  je schip goed met elkaar te laten samenwerken. Maar dat is mijn conclusie; in het boek gaat het een andere kant op (wel een heel verrassende trouwens!).

Volg je hart ademt de sfeer uit van iemand die nog maar net heeft ontdekt dat hij naast een hoofd ook een hart heeft. Ik kan me Van Asselts enthousiasme over die ontdekking voorstellen – maar ik vind het wel wat veel om dat 300 pagina’s lang te moeten delen. Maar ook wel mooi: Van Asselt gaat ver in zichzelf laten zien, en dat moet je maar durven en willen. Dat het misschien niet mijn manier is, of dat mijn levensvisie anders is, dat geeft niet, want verschil mag er zeker zijn. Mijn bezwaar tegen een boel andere reisboeken is juist dat je de persoon van de schrijver amper leert kennen. Dat bezwaar geldt bij Volg je hart zeker niet. Het boek is dus beslist de moeite waard.

En oja, hierover nadenkend de afgelopen week moest ik af en toe erg lachen als ik billboards zag van de huidige reclamecampagne van Tiodos.

… maar gebruik ook je hoofd is a post from Fietsen in Afrika.

Onze informanten-taak ging beter dan het promoten van het boek: we hebben maar een paar exemplaren verkocht. Maar wel heel veel gepraat en verteld over onze ervaringen. Daarbij vielen twee dingen op:

• Heel veel mensen weten dat de Ethiopische kinderen met stenen naar fietsers gooien. Voor sommigen is dat een reden om dat land te mijden bij eventuele Afrika-fietsplannen. Voor zulke mensen is het heel gek dat ik op hun vraag 'wat was het mooiste land' zonder enige twijfel 'Ethiopië' antwoord – ik was toen en ben nog steeds verliefd op dat land. Gister heb ik een aantal keren uitgelegd waarom, en hoe zich dat verhoudt tot het bekogeld worden met stenen – wat ik niet wil bagatelliseren overigens. Ik ga het hier niet nog een keer uitleggen, maar verwijs naar de moraal van en de uitleg in hoofdstuk 5 van  Afzien voor beginners: omdat juist het moeilijkste ook het interessantste is.
• De ouders van niemand minder dan onze groepsgenoot Joya (Lara in Afzien voor beginners) waren er ook – erg leuk om hen te zien en met hen te praten. Ze hebben met veel belangstelling door ons fotoboek (links op de bovenste foto; rechts op de onderste) gebladerd, op zoek naar beelden van hun dochter, die er inderdaad in te vinden zijn.

Al met al was het een intensieve, leuke dag, die me ook wel aan het denken heeft gezet over de fietsreisboekenmarkt (we stonden tussen twee andere boekverkopers in). En die ook maar weer eens laat zien dat we nog steeds niet zijn uitgepraat over onze TdA!

Op de Wereldfietsbeurs is a post from Fietsen in Afrika.